Borders en bridges | aandacht voor mijn mens-zijn

Borders en bridges | aandacht voor mijn mens-zijn

Grenzen en bruggen… we kennen ze allemaal wel in ons leven. Ongetwijfeld ben jij ook wel eens grenzen tegengekomen. Of denkbeeldige bruggen, of drempels als je ze liever zo noemt, waar je overheen moest. Om jezelf te overwinnen. Om die ene stap toch te nemen. Ik wel in elk geval. Alleen heb ik daarbij niet altijd aandacht voor mijn mens-zijn… De combinatie daartussen is voor mij nog wel eens zoek.

Bruggen overgaan

Een brug die ik voor mezelf over moest gaan, ik blijf in dit artikel maar spreken over bruggen in plaats van drempels, is dat ik open was over mijn stemmingsstoornis. Waarom was dit een brug? Omdat het natuurlijk niet leuk is om toe te geven dat je iets “mankeert” helemaal wanneer het uiterlijk niet zichtbaar is. Als je om wat voor reden dan ook een deel van een arm moet missen bijvoorbeeld, dan is dat vrij goed zichtbaar en zal je daar ook makkelijker open over zijn. Maar in mijn geval was ik dat dus niet. Niet omdat ik het echt niet wilde, maar ook omdat ik me ervoor schaamde. Maar nu, tja, ik weet dat het er is en ik weet eigenlijk ook vrij goed hoe ik ermee om kan gaan. Bovendien leer ik steeds beter om het van te voren te herkennen en kan ik dus actie ondernemen voordat ik echt down wordt. Ik kan dan nu gelukkig ook zeggen dat het goed gaat en dat ik eigenlijk niet echt last meer heb van de stoornis. Natuurlijk, hij is er, maar hij is aan de andere kant van de brug en ik heb de brug een stukje opgetrokken. Om maar in beeldspraak te blijven spreken dan.

Grenzen bewaken

Tja en dan zijn er natuurlijk die grenzen die bewaakt moeten worden. De grenzen van je eigen normen en waarden. Grenzen van toelaatbaar en ontoelaatbaar gedrag. Maar ook gewoon grenzen als mensen je bijvoorbeeld willen over halen iets te doen. Of een duidelijke grens om te voorkomen dat je te veel op je vork gaat nemen. Over het verleggen en stellen van grenzen heb ik natuurlijk een paar weken geleden al geschreven, dus ik ga er niet heel veel over uitwijden nu. Maar ik denk dat het echt bewaken van grenzen voor iedereen, voor mij in elk geval nog altijd wel, een leerpunt blijft.

Aandacht voor mijn mens-zijn

Heb ik dat wel? Sta ik wel eens stil bij wat ik wil, bij waar mijn behoeften liggen? Of handel ik altijd maar in het belang van de ander, om hen niet teleur te stellen? Er zijn perioden geweest dat ik echt alleen maar het laatste deed. Als men belde van het werk bijvoorbeeld of ik een andere dienst kon draaien, ja natuurlijk geen probleem. Nee zeggen deed ik eigenlijk niet. Maar daarin ben ik wel veranderd. Ik zeg niet meer klakkeloos ja, ik kijk nu eerst of het echt wel kan. En dan zeg ik pas ja of nee. Ik kijk dan bijvoorbeeld of het kan qua oppas en diensten van Daphne. Maar ook naar mijn eigen agenda en luister naar mijn gevoel. Wordt het teveel als ik iets erbij pak of niet?

Sta jij altijd stil bij jouw behoeften als mens? Hoe ga jij om met bruggen en grenzen? Ik ben benieuwd naar je reactie.

Dit artikel is geïnspireerd op de Weekbrief voor zondag 11 maart 2018, geschreven door M.S. van Strien.

10 gedachten over “Borders en bridges | aandacht voor mijn mens-zijn

    1. Dat ben ik mezelf nu ook meer aan het aanleren ja. Meer zeggen ik laat het je straks even weten in plaats van meteen ja te zeggen. Of ik moet heel zeker weten dat ik wel of niet kan, dan is het vrij duidelijk.

  1. Wat goed dat je hier over schrijft, want nu doe je me even stilstaan bij het onderwerp. Ikzelf durf niet altijd de bruggen over te steken en zeg vaak ‘neen’ omdat ik gewoon geen zin heb. Maar soms word ik meegesleurd en bleek het achteraf wel tof te zijn, maar in de meeste gevallen had ik toch liever bij mijn ‘neen’ gebleven. Daarnaast bekijk ik ook of ik iets aankan, maar durf mezelf wel te onderschatten hoor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Lees vorig bericht:
blog content
Tag | Mijn blog content

Op de blog van Mariska kwam ik een nieuwe tag tegen voor ons als bloggers en het leek me leuk...

Sluiten