7 december 2019
droom

Een droom viel in duigen

Vorige week schreef ik al in mijn artikel, ik wil persoonlijker worden op mijn blog. Ook schreef ik dat als je mij volgt op social media je inmiddels weet dat ik momenteel door een moeilijke periode ga. Vandaag doe ik hier op mijn blog een boekje over open. Ik vertel je over mijn droom die in duigen viel.

Ik had een droom

Ja inderdaad, ik had een droom. Niet gewoon een droom die voorbij komt in je slaap maar echt een droom waarvan ik hoopte dat die in mijn leven verwezenlijkt zou worden. Wij hebben samen natuurlijk een prachtige zoon. Mijn vrouw is degene die hem heeft mogen dragen en hem op de wereld heeft mogen zetten. Dat was destijds een bewuste, maar tevens ook praktische keuze. Later zouden we dan voor een tweede kindje gaan en ik zou dat kindje dragen. Misschien voel je al aan waar dit heen gaat, het blijkt ondanks een lang traject van inseminaties en IVF/ICSI dat ik niet zwanger wordt.

Afbeelding van Peggy Choucair via Pixabay

Pijn

En dat doet pijn. Heel veel pijn. Als ik heel eerlijk ben, ben ik er altijd al wel bang voor geweest dat het voor mij niet weggelegd zou zijn, maar het leek bij de laatste poging allemaal zo goed te gaan. Er waren meer rijpe eitjes, meer bevruchtingen. Maar helaas, na de terugplaatsing hield alles op. Wel gebruikte ik volgens het voorschrift van de arts nog braaf mijn hormonen toe ik gebeld werd voor de uitslag, maar in mijn lichaam gebeurde verder al niets meer. Wanneer het precies gestopt is is natuurlijk niet duidelijk, maar een zwangerschap ontstond in elk geval niet.

Verdriet

Natuurlijk had ik veel verdriet na het horen van de uitslag. En dat verdriet is er nog steeds. Ik heb dagenlang gehuild wanneer ik alleen was. Of beter gezegd, nachten lang want ik sliep gemiddeld maar een uur of 3. Waardeloos dus. De rest van de nacht lag ik te woelen, te piekeren de schuld bij mezelf te zoeken en bij ieder ander. Maar het helpt allemaal niet. Het enige dat mij toen een klein beetje hielp was schrijven. Van me af schrijven in mijn dagboek. Gedichten schrijven. Zolang ik maar kon schrijven, want een prater ben ik simpelweg niet.

Dit is het eerste gedicht dat ik schreef na het horen van de uitslag. Pas na het schrijven kon ik een paar uurtjes slapen.

En nu?

Ja, het doet pijn om te weten dat de ene droom die ik had nooit uit zal komen. Dat ik daarmee zal moeten leren leven. Het moet een plekje gaan krijgen. En dat kost tijd. Zegt men althans. Van een aantal mensen om me heen hoor ik in elk geval dat het tijd nodig heeft en dat ik er ooit mee kan leven. Al voelt het op dit moment nog niet zo. Ik heb in elk geval wel besloten om er geen geheim van te maken van wat er speelt bij ons. Daarom heb ik ongeveer twee weken nadat wij de uitslag hadden gekregen ook een bericht op facebook geplaatst. Ook een beetje met het idee dat mijn verdriet en mijn tranen (soms op de meest onhandige momenten) geen vragen op zouden roepen die ik dan zou moeten beantwoorden. Wanneer ik bijvoorbeeld bij het bezorgen van de post weer eens geboortekaartjes tegenkom, de babysokjes van een winkel moet bezorgen bij nieuwe zwangeren of wanneer een raam versierd is omdat daar een wondertje geboren is. Het zijn allemaal van die momenten die voor mij steeds opnieuw weer voelen als een messteek in mijn rug.

Verwerken

Hoe ik het ga verwerken weet ik niet. Het zal misschien best al wel zo zijn dat het verwerkingsproces al bezig is. Schrijven in mijn dagboek maakt in elk geval dat ik zo nu en dan een beetje meer kan ademen zonder te verdrinken in emoties. Dus dat zal ergens al een deel van het verwerkingsproces zijn. Daarnaast zijn er een aantal mensen die er onvoorwaardelijk voor me zijn waaronder natuurlijk ook mijn vrouw en mijn naaste familie. Maar ook mensen waar ik voorheen veel minder contact mee had. Die hetzelfde hebben meegemaakt en dat wel al een plek hebben gegeven. Waar ik herkenning kan vinden en steun. Dat geeft ook weer vertrouwen, wanneer ik dat toe wil laten althans, dat het ooit allemaal wat lichter wordt.

Uitgelichte foto: Afbeelding van Игорь Левченко via Pixabay

4 thoughts on “Een droom viel in duigen

  1. Patricia wat erg vind ik dit voor jou… het zal tijd nodig hebben, maar ja wat heb je daar nu aan….. Ik wens je sterkte om het een plaats te geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.