Het besef van verantwoordelijkheid voor de ander

Het besef van verantwoordelijkheid voor de ander

Pfoe. Dat was het eerst wat ik dacht bij het lezen van deze aanhef. Besef van verantwoordelijkheid voor de ander. Wat houdt dat in, waar begint dat mee? Ik ga vandaag op zoek naar een antwoord voor mezelf. En natuurlijk ben ik straks ook benieuwd naar wat JIJ verstaat onder het besef van verantwoordelijkheid voor de ander.

Begin bij jezelf.

Dat is denk ik bijna altijd wel het belangrijkste. Beginnen bij jezelf. Want, als ik het besef van verantwoordelijkheid voor een ander wil hebben, is het dan niet goed om ook het besef van verantwoordelijkheid voor jezelf te hebben? Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen doen, denken en handelen. Maar besef ik dat wel? Sta ik daar wel genoeg bij stil? Of laat ik me simpelweg leiden door wat de ander wil en pas ik me daar zo makkelijk op aan dat ik het besef van mijn eigen verantwoordelijkheid vergeet? Heel eerlijk? Ik weet vaak wel dat ik verantwoordelijk ben voor wat ik denk en doe, maar ik ben heel snel geneigd om toch maar te doen wat de ander van mij verlangt zonder stil te staan bij mijn eigen mening. Dus daar is al het eerste wat ik zou kunnen winnen… Meer stilstaan bij het besef van verantwoordelijkheid dat ik zelf heb over mijzelf. En vervolgens natuurlijk ook meer daarnaar handelen. Anderzijds betekent het beseffen van de verantwoordelijkheid over mezelf ook dat ik op tijd aan de bel moet trekken wanneer ik iets lastig of moeilijk vind. En dat ik niet altijd alles alleen hoef te doen omdat er altijd wel mensen zijn die willen helpen.

Voor wie ben ik verantwoordelijk?

Naast de verantwoordelijkheid voor mezelf zijn er natuurlijk ook anderen waar ik (deels) verantwoordelijk voor ben. Bijvoorbeeld natuurlijk voor Bjarne. Hij is nog niet op een leeftijd dat hij in alles zelf een overwogen keuze kan maken. Kleren uitzoeken om aan te doen dat gaat prima, maar de grotere keuzes die maken wij toch nog wel voor hem. En dat is ook logisch denk ik aangezien hij nog maar vier is. En toch probeer ik hem wel iedere keer een klein beetje zelf een keuze te laten maken in wat hij wil, waarbij ik uitleg waarom iets soms niet kan. En dat lijkt Bjarne aardig te accepteren van ons.

Naast Bjarne ben ik natuurlijk ook verantwoordelijk voor onze honden samen met Daphne. Maar los daarvan, wat dacht je van de verantwoordelijkheid die ik heb over mijn werk? Wanneer ik voor mezelf weet dat ik mijn werk naar eer en geweten doe, dan ben ik tevreden met wat ik gedaan heb. Mocht ik dan iets van klachten horen dan is dat natuurlijk vervelend, maar zolang ik weet wat ik wel en niet heb gedaan en dat ook kan aangeven, dan weet ik dat ik mijn verantwoordelijkheid gewoon heb genomen.

Milieu

Een ander groot besef van verantwoordelijkheid waar ik me dus bewust van ben is het milieu. Ik weet dat ik verantwoordelijk ben voor de rotzooi die ik maak en wat ik daarmee doe. Ik scheid mijn afval thuis, op straat gooi ik mijn afval in de prullenbak. Uitwerpselen van de honden ruim ik netjes op. Waarom? Omdat ik wil dat ook Bjarne een mooie omgeving heeft om op te groeien en niet een omgeving die is gevuld met rotzooi. Een tijdje geleden waren we samen aan het wandelen en toen zag Bjarne overal in de bosjes plastic flesjes en ander afval liggen. Hij snapte daar niets van, want dat is toch niet netjes? Dat hoort toch in een prullenbak? Uiteindelijk mocht hij van mij een flesje oppakken en die in de prullenbak gooien, die notabene op een paar centimeter afstand van het flesje stond. Slechts een kleine druppel op een gloeiende plaat misschien, maar Bjarne was heel trots dat hij had opgeruimd. En zijn eigen papiertjes en dergelijke? Die verdwijnen over het algemeen in een jaszak of de prullenbak. Wanneer ik zie dat hij iets op de grond gooit mag hij het oprapen en alsnog op de juiste manier opruimen. Besef van verantwoordelijkheid…



Besef van verantwoordelijkheid voor de ander

Goed, er zijn dus dingen en anderen waar ik verantwoordelijk voor ben. Maar hoe zit het met het besef van die verantwoordelijkheid? Nou ja, daar kan ik kort over zijn. Die is er soms wel en soms niet. Vooral naar Bjarne toe is mijn besef van verantwoordelijkheid er wel. Ook deels denk ik omdat hij toch nog afhankelijk is van ons en wij ons dat ook beseffen. Het besef van verantwoordelijkheid ten opzichte van de honden is er ook, al moeten ze zich soms wel eens melden wanneer de drinkbak leeg is. Maar daar moet ook bij opgemerkt worden dat de oudste hond soms zoveel drinkt dat het niet af te knipogen is hoe snel die drinkbak leeg is. De jongste hond drinkt minder, en die meld zich dan ook geregeld wanneer de bak leeg is. Maar goed, dan wordt de bak royaal bijgevuld en kunnen de heren weer lekker drinken.

Hoe kan je het besef van verantwoordelijkheid laten zien?

Een heel mooi voorbeeld van het weten van je besef van verantwoordelijkheid ten opzichte van een ander vind ik de Stolpersteine. Ik heb er natuurlijk al eens eerder over geschreven, maar dit vind ik echt een bijzonder mooi project. Ik vind het bijzonder dat de grondlegger van dit project het besef had dat hij er mede verantwoordelijk voor is dat de onschuldige slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog niet vergeten mogen worden. Hij doet dit via de zogenaamde Stolpersteine. Voor ieder slachtoffer een steen opdat wij hen niet vergeten. Stenen waarvoor je moet bukken om ze te kunnen lezen, je moet erop bedacht zijn om ze te kunnen zien. Maar het zijn kleine delen van een enorm groot monument

Hoe zit het met jouw besef van verantwoordelijkheid?

Dit artikel is geïnspireerd op de weekbrief voor zondag 15 april 2018 van het Apostolisch Genootschap, geschreven door J. Zwart.

De uitgelichte afbeelding bij dit artikel is afkomstig van Pixabay.

14 gedachten over “Het besef van verantwoordelijkheid voor de ander

  1. Er is een verschil tussen verantwoordelijkheid en betrokkenheid. Ik ben betrokken bij veel mensen, maar ik ben alleen verantwoordelijk voor mezelf. Dat geldt volgens mij voor iedereen, alleen neemt niet iedereen zijn of haar verantwoordelijkheid.
    Van jonge kinderen kunnen we allicht niet verwachten dat ze hun verantwoordelijkheid nemen, dat is waar. Dan nog kun je niet meer dan betrokken zijn. Maar dat is mijn mening…
    Luc van de Wiel onlangs geplaatst…Hongerige ogenMy Profile

  2. een zwaar onderwerp ga ik nooit uit de weg. Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dit gewoon lastig lezen vind. Ik heb het gevoel dat verantwoordelijkheden naar jezelf toe en naar anderen toe op een hoop gegooid worden. Waarna de verantwoordelijkheden naar anderen toe weer worden uitgesplitst. Ik merk dat ik dan de draad kwijt raak. Een boeiend onderwerp als dit, mag best in meerdere artikelen behandeld worden

  3. Ik heb nog geen kinderen dus gelukkig heb ik nu vooral verantwoordelijkheid naar mezelf. Lijkt me het meest zware van kinderen hebben, altijd verantwoordelijk zijn en zorgen over ze hebben. Het milieu vind ik ook heel erg belangrijk en daarvoor doe ik mijn best door bijvoorbeeld geen vlees meer te eten en geen auto te rijden.
    Manon onlangs geplaatst…Hotel hotspot: Little Duke Hotel in Den BoschMy Profile

  4. Ik vind dit een mooi artikel! Zwaarder artikel mag ook zeker wel eens. Vind het wel een lastig onderwerp.. Maar het zet me wel aan het denken.

  5. ik denk dat verantwoordelijkheid voor een ander begint met een goed besef van verantwoordelijkheid voor jezelf en voor je eigen fouten. Pas als je dat volledig beseft kan je uitbreiden naar anderen, in kleine concentrische cirkels. Gezin, familie, straat, dorp, land, wereld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Lees vorig bericht:
muziek
Nummers met een herinnering #1

Ken je dat? Je zit in de auto of op je werk of waar dan ook en je hoort een...

Sluiten