Wegens vakantie geen bericht…

Je hebt het waarschijnlijk wel gemerkt, afgelopen week verscheen er geen artikel geïnspireerd op de Weekbrief voor afgelopen zondag. Waarom niet? Heel simpel, ik was een weekje met vakantie. En ja, ik had echt wel de intentie om een artikel te schrijven, maar ik kwam er gewoon echt niet aan toe. En dus heb ik besloten om dan maar niets te plaatsen, want ik kan dan beter een keer niets plaatsen dan wanneer ik half werk af ga leveren. Daar heb ik niets aan en daar heb jij niets aan.

Had ik dan van te voren niets kunnen laten weten? Ja, dat had gekund. Maar… dat is natuurlijk niet echt veilig, want wellicht lezen ook mensen deze blog die niet zo zeer geïnteresseerd zijn in mijn artikelen, maar die eerder geïnteresseerd zijn in wanneer ik wel en niet thuis ben. Inmiddels zijn wij al weer bijna een week thuis (helaas, de vakantie was heerlijk, maar ook veel te kort haha) en heb ik de Weekbrief voor komende zondag al gedownload. Dus ik ga zo beginnen aan het artikel voor aanstaande vrijdag zoals je inmiddels wel weer van me gewend bent denk ik.

Daarnaast zullen er zo nu en dan aan het begin van de week weer artikelen gaan verschijnen over allerhande onderwerpen, dus die zie je dan vanzelf verschijnen via de bekende kanalen.

Wat geef ik?

Wat geef ik? Ja, dat vraag ik me ook wel eens af. Wat geef ik aan de ander, aan mijn medemens? Wat wil ik geven? Wat zou ik willen ontvangen van de ander? En nee, dan bedoel ik niet iets symbolisch als een geschenk, wat ook heel mooi is om te geven of te ontvangen. Maar als je nou alles, ook dat wat niet in een papiertje te verpakken is, cadeau kon geven aan iemand… Wat zou ik dan willen geven?

“Wat geef ik?” verder lezen

Ik snail, jij ook?

Sinds een tijdje zijn wij hier in huis wat meer bezig met creatieve hobby’s. Daphne is heel erg van het grotere producten maken zoals windlichten, mokken, cadeaugeschenken en dat soort dingen, ik doe liever wat anders. Wat? Ik snail sinds kort. Maar wat is dat snailen? Ik ga het je vandaag vertellen en hoop natuurlijk dat jij ook wilt gaan snailen.

“Ik snail, jij ook?” verder lezen

Kan je het als mens alleen af in het leven?

Kan je het als mens alleen af in het leven? Een vraag die komende zondag onder andere centraal zal staan tijdens de dienst van het Apostolisch Genootschap in Heerlen. Maar ook een vraag waarvan ik zelf het antwoord niet weet. Of misschien ook wel. Misschien denk ik het te weten, maar zal blijken dat het heel anders is. Ik weet het niet precies en daarom ga ik vandaag op zoek naar een antwoord voor mezelf.

“Kan je het als mens alleen af in het leven?” verder lezen

Werken aan de toekomst

Werken aan de toekomst, we doen het eigenlijk elke dag. Bewust en onbewust werken we aan onze toekomst. Want alles wat je doet zal uiteindelijk op enig manier zijn uitwerking hebben op je toekomst. Of het nu de nabije toekomst is of de toekomst ver weg.

“Werken aan de toekomst” verder lezen

Een inspirerende dialoog

Soms heb je dat. Je hebt een gesprek met mensen en je raakt geïnspireerd door iets wat er gezegd is. Het heeft je aan het denken gezet. Het maakt dat je blijft nadenken over iets wat er gezegd is. En dat kan een woord zijn of een zin. Maar wat maakt een dialoog nou een inspirerende dialoog? En wat voor soort dialogen kunnen inspireren? Wat is voor mij een inspirerende dialoog?

“Een inspirerende dialoog” verder lezen

Dysthymie, wat is het?

Dysthymie of ook wel een dysthyme stoornis. Wat is dat nou precies? Hoe ontstaat het, is het te herkennen? Ik ga vandaag dieper op deze stoornis in en probeer je daar wat uitleg over te geven. En waarom? Tja, omdat ik onder andere vind dat psychische aandoeningen gewoon uit de taboe sfeer moeten komen.

“Dysthymie, wat is het?” verder lezen

Binnenkort een vernieuwde site met vernieuwde inhoud.

Tja de titel zegt natuurlijk al wel genoeg. Ik ben mijn blog leeg aan het halen omdat ik een andere kant op wil met mijn blog. Wat ik precies wil doen met mijn blog onthul ik binnenkort maar de verhuizing van de oude berichten naar mijn vroegere blog heeft al wel plaats gevonden.

Wat ik in elk geval wel al kan onthullen is dat ik jou als lezer wil betrekken bij mijn blog en ik hoop dan natuurlijk ook op een leuke interactie. Tot binnenkort zou ik zeggen!

Licht in de duisternis

Kerst is een periode waarin het buiten al vroeg donker is. En het laat licht wordt. Mede daarom zie je veel verlichting op straat. Huizen worden versierd, soms met één simpele lichtslang in een boompje, bij andere huizen wordt een complete voorgevel van een woning versierd. Zelf ben ik nooit zo van de kerstversiering geweest. Ik vind het leuk om naar te kijken hoor, maar bij mezelf vind ik dat niet zo heel erg nodig. Maar wat voor verlichting ben ik zoal tegen gekomen wat ik leuk vond? Welke verlichting brengt voor mij licht in de duisternis?

“Licht in de duisternis” verder lezen

Wie ben ik #2: trots

Vandaag een positief onderwerp in de rubriek waarin ik je over mijzelf vertel. Een artikel waarin ik je vertel waar ik trots op ben. En nee, het gaat niet alleen over Bjarne, die natuurlijk wel mijn grote trots is. Dat zal wel bekend zijn, dus nee, ik wil toch ook wat meer op andere dingen ingaan die mij trots maken. Lees je mee?

Bjarne Tim

Ik ga dan toch even kort beginnen met Bjarne. Want ja, wat ben ik ongelofelijk trots dat hij deel uitmaakt van ons leven. Alles wat men zegt over kinderen is toch echt wel waar. Ze verrijken je leven. De leuke momenten zijn natuurlijk geweldig, maar ik vind het stiekem ook leuk om te zien dat het soms toch ook wel lastig is om mama te zijn. De momenten dat Bjarne bijvoorbeeld midden in een winkel gaat liggen omdat hij het niet eens is met wat wij willen. Ja, sorry, maar ik ga dan dus niet aan hem trekken, ik laat hem liggen, loop weg en ga achter een schap of iets dergelijks staan zodat ik hem kan zien, maar hij mij niet. Dan komt hij echt vanzelf weer naar me toe en luistert. Ik kan natuurlijk ook die reclame van vroeger eens proberen…

Gedichten

Iets waar ik ook heel trots op ben, is mijn talent om te kunnen dichten. Hier kwam ik achter toen ik 11 was, of misschien was ik net twaalf, dat weet ik niet helemaal zeker meer. Maar volgens mij schreef ik nog voor mijn verjaardag, vlak na het overlijden van mijn lievelingsopa. Ik schreef toen mijn allereerste gedicht. Jarenlang heb ik vervolgens geschreven en er nooit wat mee gedaan. Door mijn negatief denken durfde ik de gedichten nooit aan iemand te laten lezen. Hoe het uiteindelijk gebeurde weet ik niet meer precies, maar op een gegeven moment liet ik dit gedicht lezen en de lezer keek mij aan met tranen in de ogen. En daar gingen mijn gedachten weer: “Dat kan toch nooit door mijn gedicht komen?” Maar dat kwam het wel. Veel van mijn emoties gaf ik vervolgens een podium in de vorm van een gedicht. Zo kon ik omgaan met angst, onzekerheid, pijn, verdriet. Maar ook met al het moois rondom de zwangerschap van Bjarne.

jij
Dit was het eerste gedicht dat ik schreef

Bundels

En natuurlijk ben ik super, super trots op de twee gedichtenbundels die ik heb uitgebracht. Trots erop dat iemand mijn gedichten goed genoeg vond om ze in een bundel uit te brengen, trots dat de bundel door mensen gekocht is, trots op de reacties erop. Maar vooral trots op mezelf omdat ik uiteindelijk toch echt de eerste stap heb genomen om de gedichten naar een uitgever te sturen. Gedichten die voor mij zo persoonlijk waren soms. Die ik geschreven heb op zulke moeilijke momenten in het leven. En die me ook zeker hebben geholpen om om te gaan met die perioden. Het aantal bundels staat inmiddels op twee: Hoop, geloof & liefde en Verwachting, lesbisch ouderschap en onvoorwaardelijke liefde. Een derde bundel of niet boek ligt nog niet in de planning, maar wie weet…

Mezelf

Ja, ik ben ook trots op mezelf. Op het feit dat ik hulp heb gevraagd op het moment dat ik dat nodig had. Op het feit dat ik een coördinerende taak op me heb genomen binnen het Apostolisch Genootschap, terwijl ik stiekem dacht dat ik dat toch niet zou kunnen. Natuurlijk zijn er daarin leerpunten voor mij, maar daar kan ik dan weer aan werken en dat geeft weer vertrouwen in de toekomst. Trots op het feit dat ik moeilijke gebeurtenissen in mijn leven een plekje heb weten te geven en dat ik daar nu mee kan leven. Denk bijvoorbeeld aan het overlijden van mijn opa’s en overgrootoma, maar ook de ziekte periode van mijn vader en mijn eigen worsteling met mijn gevoelens.

Lees ook:

Waar ben jij trots op? Ik ben benieuwd naar je reactie.