Tag | Volwassenheid 1.0 – HOE DAN?!?!

Tag | Volwassenheid 1.0 – HOE DAN?!?!

Ik heb vandaag weer een tag voor je. Deze kwam ik tegen op de blog van Miss Deadline en ik vond hem te leuk om hem niet met je te delen. Of nou ja leuk, ik vond vooral de vragen heel interessant. Het zijn echt wel nadenkers wat mij betreft ver het even in volwassenheid en ik vind het daarom leuk om ze te beantwoorden. Dus lees mee en neem hem eventueel zelf ook over!

Hoe ga jij om met geld? Hoe zorg je dat je rondkomt elke maand, nu een leuk leven hebt én zonder zorgen de toekomst tegemoet gaat?

Wij halen een vast bedrag per maand van de bank dat wij gebruiken voor de boodschappen, benzine, sparen en dat soort dingen. Daarnaast hebben we een aparte rekening voor de vaste lasten en zo lukt het eigenlijk allemaal wel. Natuurlijk zijn er wel eens onvoorziene dingen, maar er blijft ook altijd wel een kleine buffer op de bankrekening voor in geval van acute nood.

Hoe regel jij de papierwinkel? Hoe weet je wat je allemaal aan verzekeringen, voorzieningen en vooruit-zieningen (geen woord, maar ik kom even niet op een betere term) moet regelen en hoe pak je dat aan?

Tja dat is wel een aandachtspuntje daar ben ik eerlijk in. Ik heb een paar grote mappen met daarin snelhechters waar ik het papierwerk in kan bewaren. Maar alles wat tegenwoordig ook digitaal aangeleverd wordt bewaar ik in een map op de computer. Zo heb ik dan alles in aparte mappen per bedrijf wel overzichtelijk bij elkaar. En kan ik er in principe overal bij omdat dit dan weer in de cloud zit.

Weet jij wat je moet doen bij huis-tuin-en-keuken-rampen?

Internet raadplegen? Nee serieus, sommige eerste hulp dingen weet ik echt wel. Ik weet denk ik de basis wel een beetje, dat wil zeggen, ik zou me kunnen redden. Maar het is nou ook weer niet zo dat ik een hele thuisapotheek heb ofzo. Bij griep of verkoudheid moet ik toch echt eerst naar de winkel om hoestdrank en/of neusspray te halen. Paracetamol hebben we dan weer wel altijd in huis over het algemeen. Nou ja en echt rampen dingetjes verwacht ik eigenlijk niet. Maar die komen natuurlijk ook altijd als je ze niet verwacht. En in geval van echte nood is er altijd mijn moeder of schoonmoeder die ik kan bellen voor tips of natuurlijk bij spoedeisende nood 112. Maar ook met Google kom ik toch wel een heel eind uiteindelijk.

Hoe hou jij alle ballen in de lucht: het huishouden, boodschappen, koken en sporten en ook nog tijd voor jezelf. Hoe zorg je dat alles wat gedaan moet worden ook gebeurt zonder drie extra armen en benen?

Dat is soms inderdaad best wel een dingetje. Maar eigenlijk gaat het altijd wel goed. Althans, als ik het dan heb over het huishouden, boodschappen, koken en Bjarne verzorgen. Me-time schiet er nog wel eens bij in en sporten daarmee tegelijk ook. Want sporten is voor mij echt een moment van me-time. Nu Bjarne naar de basisschool gaat hebben we wat meer ruimte voor de huishoudelijke taken dus dat is nu allemaal iets makkelijker te doen allemaal. En verder, koken en Bjarne verzorgen gaat eigenlijk gewoon automatisch wel door. De ene keer koken we wat eerder, de andere keer wat later, maar dat ligt ook aan wat we eten.

Hoe ontmoet je nieuwe mensen en leg je contact?

Vrijwel niet eigenlijk. Maar dat komt denk ik ook doordat ik gewoon zelf niet heel veel onderneem. Ik ontmoet natuurlijk binnen het Apostolisch Genootschap wel mensen en leg daar ook wel contacten. En daarnaast ontmoet ik mensen via het koor waar ik bij zing en natuurlijk de mensen in mijn wijk. Maar echt actief contacten leggen doe ik niet zo veel. Deels denk ik ook door onzekerheid of angst genegeerd te worden, maar achteraf zie ik toch eigenlijk iedere keer weer dat die onzekerheid niet eens echt nodig was geweest.

wat geef ik

Zelfde als 5 maar dan op liefdesgebied: hoe begin je met daten en waar zit de vertaalknop voor het mannenbrein (/partnerbrein)?

Een vertaalknop voor het mannenbrein heb ik niet haha. Of niet… die is nu hard in ontwikkeling met Bjarne in huis. Want daar heb ik wel een mannenbrein voor nodig af en toe om te snappen wat hij wil denkt en doet. Maar dat groeit allemaal mee in de ontwikkeling van Bjarne, dus dat gaat vrij automatisch. En wat betreft het partnerbrein, ik weet niet of ik daar een vertaalknop voor gevonden heb. Volgens mij voelen wij elkaar zo gewoon al wel aan, dus dat is wel heel fijn. Er zijn niet heel erg vaak momenten waarop we elkaar niet begrijpen of dat soort dingen.

Hoe gedraag je je professioneel en assertief op het werk?

Hoe ik mij professioneel gedraag op mijn werk is denk ik gewoon door mijn werk uit te voeren zoals het zou moeten en vooral vriendelijk te blijven naar de klant. Ook als het regent of als ik zelf even een dag heb waarop ik bijvoorbeeld behoorlijk chagrijnig ben. Daar hoeft de klant niet de dupe van te zijn uiteindelijk. Hoe ik mij assertief gedraag? Ik weet het niet. Ik denk door gewoon open en eerlijk te zijn naar mijn collega’s en klanten. Maar ook naar mijn teamleider en onze planner.

Hoe weet je of je kinderen wilt, en zo ja, hoe je ze het beste kunt opvoeden?

In de groei naar volwassenheid denk ik dat je vanzelf een moment in je leven hebt waarop het voor jezelf duidelijk wordt dat je heel graag een kindje wilt. Of niet, want dat is natuurlijk net zo goed een mogelijkheid. Voor mij was dat eigenlijk al wel heel vroeg duidelijk dat ik graag kinderen zou willen. Alleen toen ik, op weg naar volwassenheid, erachter kwam dat ik lesbisch ben leek die droom van kinderen voor mij verder weg dan ooit. En nu ben ik de trotse mama van een geweldige zoon van vier. Het opvoeden van hem gaat eigenlijk vrij automatisch. Misschien ook wel omdat ik bij het opvoeden dicht bij mezelf probeer te blijven en ik probeer me niet te veel te laten beïnvloeden door wat anderen vinden.

Hoe weet je wat/welke baan echt bij je past. Wat je levensdoel of passie is?

Pfoe hoe weet ik wat mijn levensdoel of passie is? Geen idee. Ik heb jarenlang in de zorg gewerkt omdat ik als klein meisje graag in de zorg wilde werken. En nu? Ik weet niet of ik het nog wil. De zorg heeft nog wel een plekje in mijn hart hoor, maar ik kan me als ik naar Daphne bijvoorbeeld kijk, niet aan het idee onttrekken dat er meer administratie dan zorg verlenen is wat je doet. En daar heb ik geen zin in. Als ik in de zorg zou werken dan wil ik ook echt zorg verlenen. Tijd hebben voor de bewoners/cliënten en niet iedere minuut moeten verantwoorden wat ik doe. Anderzijds heb ik het enorm naar mijn zin bij PostNL. Ondanks de werkdruk die er ook bij ons begint te komen. Ondanks het personeelstekort, ondanks het regelmatig toch slechte weer. Ik vind het heerlijk om buiten te zijn en ben blij met de contacten die ik daar op doen. De korte contact momenten die je hebt als je een pakje aan de deur aflevert of van iemand die zelf niet goed bij haar brievenbus kan komen en dan naar de deur komt om de post aan te pakken. Het zijn die hele kleine dingetjes, maar ze maken het werk wel mooi.

volwassenheid

Hoe herken je je eigen gezonde verstand en leer je vertrouwen op dat stemmetje

Mijn eigen gezonde verstand dient zich gevoelsmatig automatisch wel aan wanneer het nodig is. Alleen het leren vertrouwen op dat stemmetje, dat is iets wat ik op weg naar volwassenheid nog niet echt geleerd heb. Althans, het ligt aan de situatie ook een beetje. Soms denk ik echt dat ik iets niet kan en overtuigt het stemmetje dat ik iets wel kan me totaal niet. Maar er zijn ook momenten dat dat stemmetje zo sterk is van mijn gezonde verstand dat ik er wel in moet geloven. Bijvoorbeeld toen ik voor het eerst een kilometer achter elkaar liep. Tijdens het lopen bleef ik maar denken dat ik het niet kon terwijl het stemmetje diep van binnen me zei dat ik het wel kon. En ik kon het! En wat voelde dat goed om op dat moment toch te hebben vertrouwd op mijn stemmetje.

Hoe ontwikkel je een volwassen levenshouding: wat is loslaten, wat is vergeven en hoe doe je dat?

Ik denk dat dat iets is wat je leert op weg naar volwassenheid. Loslaten en vergeven zijn dingen die je gaandeweg het leven moet leren. Er is geen standaard manier hoe je daar mee om moet gaan, want de manier die jou past, hoeft mij niet persé te passen. Anderzijds kan ik jou ook niet vertellen wat de juiste manier is om los te laten en te vergeven, want heel eerlijk? Ik weet ook niet of ik goed omga met loslaten en vergeven. Ook ik leer daar nog iedere dag in. En ik denk dat we daar ook wel in blijven leren.

Last but not least (en hier ben ik misschien nog wel het meest nieuwsgierig naar): HOE en/of VAN WIE heb je dit allemaal geleerd?

Veel van de wijsheden in het leven heb ik geleerd van mijn ouders. Maar ook van mijn vrienden en zelfs van Bjarne leer ik nog steeds. Ik denk dat het leven sowieso een proces is van leren en blijven leren. Iedere dag leer je weer iets wat je meer mens maakt. Iets wat je kan helpen om andere beslissingen in het leven te nemen of om op een ander manier met dingen om te gaan. Om je te blijven verwonderen over wat je tegenkomt. Te blijven verbazen over wat er gebeurt. Maar ook te genieten van alles wat het leven te bieden heeft. Ja, zelfs van tegenslagen hoe moeilijk die soms ook zijn.

En hoe zit het met jouw volwassenheid 1.0? Laat het weten in een reactie of neem de tag gezellig over! Vergeet dan niet om ook Miss Deadline in je artikel te vermelden!

De uitgelichte afbeelding bij dit artikel is afkomstig van Shutterstock.

21 gedachten over “Tag | Volwassenheid 1.0 – HOE DAN?!?!

  1. Deze tag kende ik nog niet. Mooie vragen, mooie antwoorden! Een leven lang leren is voor mij synoniem bijna voor volwassenheid. Ik houd een dankbaarheidsdagboekje bij, en daar staat vrijwel elke dag ook iets in wat ik die dag heb geleerd.

  2. Wat een leuke tag! Deze kende ik nog niet haha, ik denk dat je veel leert zodra je het moet doen en vragen om hulp is natuurlijk nooit iets ergs als je het niet meer weet

  3. Interessant… ik had alleen zoiets van: “definieer een volwassen levenshouding”…

    Die dingen hierboven werden me namelijk als tiener al geleerd, ik moest mijn zakgeld leren beheren van mijn vader met een schriftje, mijn eigen papieren in orde houden enzo….

    Dan nog onder toeziend oog, maar ik denk dat ik, ondanks dat ik dat allemaal al moest doen…. op mijn 15de verder nog niet zo heel volwassen was… 😉 Nu ben ik 33, ik woon alleen, papieren altijd in orde, ik kan heel goed mijn financieën enzo toepassen, ik heb een waarlijke passie en zelfs meer dan een… maar of ik mij volwassen voel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Lees vorig bericht:
dysthymia
What is dysthymia?

Dysthymia or also a dysthymic disorder. What exactly is that? How does it arise, can it be recognized? I go...

Sluiten