Verlangen naar één-zijn

Verlangen naar één-zijn

Verlangen naar één-zijn, doe ik dat? Wat is één-zijn, wanneer spreek je daar van? Ik vind het nog al lastig om daar echt iets over te definiëren eerlijk gezegd. En toch ga ik een poging doen. Één-zijn…

Wanneer ben je één?

Dat roept één-zijn meteen in mij op. Wanneer ben ik één met iemand en hoe herken ik dat bij mezelf of de ander? En ben ik alleen één met de ander of ook met de omgeving om mij heen? Lastige vragen waar ik eigenlijk niet eens echt een antwoord op weet. Maar het zet me wel aan het denken. Soms kan je gevoelsmatig wel één zijn met je omgeving. Maar hoe weet ik dat nou zo precies dat ik me één voel. Wat is daarvoor nodig?

Ik voel me één met mijn omgeving denk ik op het moment dat ik rust ervaar op de plek waar ik ben. Wanneer ik bijvoorbeeld een eind wandel en ik loop over een verharde weg tussen de velden hier in de buurt, dan kan ik me één met de natuur voelen. Één omdat ik deel uitmaak van mijn omgeving. Omdat ik op dat moment het idee heb dat ik op een foto niet echt op zou vallen omdat ik op ga in de omgeving. Erbij hoor, deel uit maak van. Ik denk dat dat wel het belangrijkste is om me één te voelen met iets of iemand. Het idee hebben dat ik deel uitmaak van de plek, situatie of het gezelschap waar ik bij ben.

Hoe word ik één?

Tja, hoe doe je dat dan, één-zijn met je omgeving? Ik zou het echt niet weten. Misschien heb je daar ook niet echt invloed op, maar gebeurt het gewoon. Bijvoorbeeld wanneer ik die wandeling maak. Dan is er eigenlijk niets of niemand die invloed uitoefent op de manier waarop ik mij in de omgeving verplaats. Is er niets of niemand die mij echt vertelt waar ik moet zijn ofzo. En toch ben ik dan voor mijn gevoel één met mijn omgeving. Dat zal denk ik eerder door de mindset op dat moment komen. Wanneer je zelf rust ervaart, dan straal je ook rust uit naar de omgeving en ga je op in de omgeving.

Anderzijds, als ik kijk naar bijvoorbeeld de carnaval die wij afgelopen dagen hebben gehad, dan gaat het er daar juist om dat je zoveel mogelijk meedoet heb ik altijd het idee. Meedoen om één te zijn met je omgeving. Bij het lopen van optochten bijvoorbeeld. En dat vind ik nog wel eens lastig. Ik ben niet opgegroeid met carnaval en heel eerlijk? Soms heb ik nog het idee dat het gewoon een stel gekken zijn die even nergens aan hoeven of willen denken. Terwijl ik door het mee lopen van de optochten echt wel weet hoeveel ditjes en datjes er komen kijken bij de optochten en alles. Maar toch, ik blijf het met die dagen toch altijd wel lastig vinden om echt één te zijn met de omgeving. Ik blijf me toch altijd wel bewust van wat ik doe en waar ik ben. En ik probeer me toch altijd een voorstelling te maken van hoe ik overkom op mensen. Een voorstelling die misschien wel compleet vertekend is met de werkelijkheid.

alaaf

Kan je altijd één-zijn?

Nee, dat denk ik niet. Ik denk dat er situaties zijn in het leven waardoor je niet echt één kunt zijn met je omgeving. Omdat je daar gewoon niet hoort, niet wilt zijn of om wat voor reden dan ook. Bijvoorbeeld afgelopen week in een fast food restaurant. Daar zat een groep jongeren die duidelijk teveel op hadden (vanwege de carnaval natuurlijk). Zij hadden zoveel lawaai in het restaurant dat ze gewoon echt opvielen. Omdat Bjarne naast zijn vriendinnetje wilde zitten die toevallig ook daar aan het eten was, zat ik enigszins apart van onze eigen groep. Dat voelde ergens wel ongemakkelijk, maar uiteindelijk was ik er ergens ook wel blij om toen een aantal mensen van onze groep gingen reageren op de andere groept Niet dat de stemming grimmig werd ofzo, helemaal niet. Maar ik hoef gewoon niet zo op te vallen. Terwijl als ik even snel door het restaurant heen keek, ik het idee had dat de mensen die daar verder zaten te eten er ergens nog wel om konden lachen ook. Het was gewoon een dergelijk liedje wat begint met roepen (even in het Nederlands) “geef me een H” waarop iedereen dan roept “H” en zo verder. Heel onschuldig dus, maar ik was ergens ook wel blij dat ik niet bij de rest zat. Al had ik natuurlijk wel hetzelfde aan haha dus dat ik wel bij hen hoorde viel toch wel op. Dus misschien wil ik ook niet altijd één-zijn met. Soms is het ook wel eens fijn om apart te zijn.

Verlang jij altijd naar één-zijn?

Dit artikel is geïnspireerd op weekbrief nummer 6 van het Apostolisch Genootschap voor zondag 18 februari 2018, geschreven door B. Wiegman.

De uitgelichte afbeelding bij dit artikel is afkomstig van Shutterstock.

2 gedachten over “Verlangen naar één-zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Lees vorig bericht:
canadian corner
Uit eten | Canadian Corner

Onlangs zijn wij uit eten geweest. Wij gingen naar de Canadian Corner. Dit is een begrip in Brunssum en omgeving....

Sluiten